دل نوشته علمی

هنر درمان

اروین یالوم دارای رویکرد بین رشته ای است که در نگاه و تحلیل های او پررنگ می باشد، خاصه آنجا که شدیداً بار جامعه شناختی و فلسفی می یابد. این بینش بین رشته ای  در نظریه های فروید و یونگ نیز وجود داشته است.

نکته دیگر اینکه توصیه های یالوم در برخی موارد ناقض استانداردهای متعارف روانشناسی است. کارهای  یالوم در تمایز و گاه تضاد جدی با ارزش‌گذاری های حرفه ای قرار می گیرد که “هنر درمان” سرشار از چنین نمونه هایی است.

 بطور عمده سه مدل آموزشی وجود دارد:

١.  مدل دانشمند_متخصص. فرد هم محقق است و هم دارای مهارت‌های درمان.

٢ . مدل دکترای حرفه ای. تاکیدش بر مهارت‌های بالینی است و صلاحیت تحقیقاتی مدنظر نیست.

٣. مدل دانشمند بالینی. برخلاف مدل دوم بر تحقیق صرف متمرکز است.

مدل نخست که با “شک و پرسش‌گری مستمر” در اقالیم تفکر همراه است، مدل برتر می باشد.

چرا که هرچه جلوتر می آییم، بیشتر درک می کنیم که هیچ دانشی به تنهایی راضی کننده نیست، جامعه شناسی، تاریخ، فلسفه، روانشناسی، هنر، علم سیاست و… همه به هم نیاز دارند.

تعصب رشته ای، جهالت محض است. این همان نقطه عطف است زیرا دانشگاه ها، عموماً بر مدل دوم تاکید دارد و فارغ التحصیلان نیز عمدتاً محصولات آن کارخانه علمی می باشند.

 ما موجودات ذاتاً اجتماعی هستیم. بخش اعظم مشکلات انسانی، رابطه ای و بین فردی است، آنچه که اروین یالوم در «هنر درمان» به آن پرداخته است.

دکتر عباس نعیمی جورشری

جامعه شناس، پژوهشگر، مشاور و مدرس دانشگاه. نویسنده کتاب های: جریان شناسی سیاسی جنبش جنگل، اصلاح طلبی ناکام، جامعه شناسی هنر، عاشقانه های یک جامعه شناس (مجموعه شعر)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن