سازمان و منابع انسانی

ارسال شده در 2018-12-25
دسته بندیعلمی_توصیفی
امتیاز
0.0

در شرایط متحول و متغیر کنونی، سازمان ها براي دست یابی به کارآیی و اثربخشی بیش تر و در نهایت دستیابی به اهداف تعیین شده خود ناگزیرند که توجه کافی را به منابع انسانی خود مبذول دارند. منابع انساني از مهم ترين عوامل اثر گذار بر موفقيت و شكست يك سازمان  بوده و اين منابع انساني هستند كه ضامن بقاء، عامل تأثير گذار و رمز موفقيت يك سيستم هستند. عامل منابع انساني مي تواند منابع فيزيكي و مادي را به هدر داده و اتلاف کند، از بین ببرد یا آن را بارور کند. صاحبنظران و محققین معتقدند که عملکرد منابع انسانی موضوع اصلی تمامی تجزیه و تحلیل های سازمان های انسانی می باشد.

از سوی دیگر، تحولات محيطي مستلزم تحول سازماني است. تحولات بزرگ درون سازماني به ندرت بدون مساعدت آموزش رخ مي دهد و چنانچه آموزش های مناسب شغلی كاركنان نباشد، هيچ روشي نتیجه بخش نخواهد بود که در این راستا باید گفت که هرگاه سازمان ها بخواهند در دنيايي پيچيده و پوياي امروزي ادامه حيات دهند، بايد نيروي بالقوه انساني را آموزش داده و از آن سود جویند (گرجي، 1389).

سازمان ها، تشكل هاي انساني بوده كه به منظور انجام كار در راستاي اهدافي خاص تحقق مي يابند. گرچه در جهان پوياي امروز سازمان ها، با فن آوري هاي نوين مواجه بوده، اما هنوز از انسان بي نياز نبوده و توسط انسان ها برنامه‏ريزي شده و اداره مي گردند (حقيقي و همکاران، 1388). از اين رو اين منبع اساسي سازمان بايد اداره شود، پرورش و رشد يابد، امكانات و تسهيلات رفاهي او و خانواده اش فراهم آيد. در هزاره سوم و در جهان ارتباطات، اطلاعات و عصر سازمان هاي دانش محور، منابع انساني ارزشمندترين سرمايه در اختيار سازمان ها است. لذا مديريت منابع انساني يکي از اصلي ترين فرايندهاي سازماني است که اگر به خوبي و در راستاي چشم انداز و راهبردهاي سازمان طراحي و پياده سازي شود، نقش مهمي در موفقيت سازماني و دستيابي به اهداف و ارتقاء اثربخشي و کارايي فعاليت ها خواهد داشت (ابيلي و موفقي، 1386).

سازمان هاي امروزي در يک چشم انداز رقابتي شديد اداره مي شوند. در طول 20 سال گذشته، تغييرات بزرگ باعث شده اند تا شرکت هاي زيادي در باره روش هاي بهتر انجام تجارت فکر کنند. اين تغييرات شامل: افزايش ارتباطات بين‏المللی، کاهش قيمت ها، رقابتي شدن، کنترل فعاليت ها يا نقل و انتقال هاي پولي ناپايدار، تنظيم يا تعديل کردن انتشار اطلاعات و فناوری جديد و تاکيد فراوان بر روي پيشرفت هاي کيفيتي و توجه به ارزش افزوده مي شود. اين عوامل تقويت رقابت و افزايش فشار براي يک تغيير اصلي در سازمان ها و مديريت را تلفيق کرده اند.

در نگاه جديد مديريت اداره انساني، انسان به عنوان كليدي ترين عنصر و نه به عنوان يكي از منابع نگريسته مي‏شود كه نه فقط بايد به اداره او در درون سازمان پرداخت بلكه بايد به محيط فرهنگي، اجتماعي، اقتصادي و سياسي نیروی انسانی توجه نمود که بتوان به درستي توان او را در خدمت اهداف سازمان قرار داد. موفقيت هر سازمان بستگي به تخصيص و به كارگيري مناسب ابزار، تجهيزات، پول، مواد خام و بخصوص منابع انساني و عملکرد کارکنان آن سازمان در برنامه هاي آن دارد و اين امر در صورتي امكان پذيرخواهد بود كه اين سازمان ها بتوانند مهارت ها، توانايي ها و خصوصيات فردي و جمعي كارمندان خود را در راستاي اهداف سازمان به كار گيرند و آن را توسعه دهند (جهاني و همکاران، 1393).

بنابراین، بي شک نيروي انساني بزرگترين سرمايه هر سازماني است و از ديرباز سنگ بناي پيشرفت هر سازماني بوده است. بهبود و بهسازي نيروي انساني به منظور بهبود عملکرد سازمان همواره مدنظر هر سازمانی قرار داشته است. فعالیت های سازمان تحت تأثیر مجموعه ای از عوامل قرار دارد که شناخت و بررسی این عوامل می تواند کمک مؤثری به بهبود فعالیت های سازمان و تحقق اهداف آن نماید، در بین این عوامل، نیروی انسانی از اهمیت ویژه ای برخوردار است. چنان که در بین عوامل موفقیت سازمانی، با ارزش ترین، کمیاب ترین و نادرترین عامل را نیروی انسانی می دانند و بیان می کنند که عدم توجه به عملکرد نیروی انسانی و توجه صرف به دیگر عوامل، نه تنها باعث کاهش کارایی و اثر بخشی در سازمان می‏گردد، بلکه باعث افزایش حوادث، ضایعات و ایجاد نارضایتی در نیروی انسانی می شود (امامی میبدی، 1379).

توجه به توسعه منابع انسانی در دهه های اخیر مورد تأکید اکثر سازمان ها و مؤسسات قرار گرفته است. در رویکرد جهانی مبتنی بر دانش، انسان یک منبع استراتژیک و تعیین کننده در سازمان ها به حساب می آید و پرورش و توانمندسازی او باعث توسعه پایدار اقتصادی، اجتماعی و سیاسی می شود. آموزش و بهسازی منابع انسانی می تواند باعث بهبود بینش و بصیرت عمیق تر دانش، معرفت بالاتر، توانایی و مهارت بیشتر نیروی انسانی در سازمان برای اجرای وظایف و مسؤلیت های شغلی شود و در نتیجه نیل به اهداف سازمانی و نظام مدیریت منابع انسانی با کارایی، ثمر بخشی بهتر و بیشتر میسر گردد (شاه پسند و باقري، 1390). منظور از آموزش کارکنان، کلیه تلاش ها و کوشش های است که در جهت ارتقای سطح دانش و آگاهی، مهارت های فنی و حرفه ای و شغلی و همچنین ایجاد رفتارهای مطلوب، در کارکنان یک سازمان می باشد که آنان را آماده انجام وظایف و مسئولیت های شغلی خود می نماید (رسولی،1390). به نظر می‏رسد که تلاش های آموزشی می تواند به ایجاد انگیزه در کارکنان برای تلاش بیشتر منجر شود و باید توجه داشت که شرکت در آموزش باید با میل و رغبت صورت گیرد، زیرا کسانی که به طور تصادفی در آموزش شرکت می کنند توانمندی قابل ملاحظه ای را کسب نمی کنند که این مهم بسته به نوع و اهداف سازمان ها می تواند نتایج متفاوتی در پی داشته باشد.

منابع

– ابيلي، خدايار/ موفقي، حسن (1386)، دريچه اي بر مفاهيم نوين مديريتي با تاکيد بر منابع انساني، تهران: نشر سارگل.

– امامی میبدي، علی(1379)، اصول اندازه گیري کارایی و بهره وري (علمی و کاربردي)، تهران: مؤسسه مطالعات و پژوهش هاي بازرگانی.

– جهاني، محمدعلي/ نقشينه، علي نقويان/ معصومه بيژني/ علي حداد، قمر/ عبدي، معصومه(1393)، تاثير سيستم اطلاعات بيمارستاني بر فرآيندها و عملكرد كاركنان از ديدگاه كاربران در بيمارستان هاي تحت پوشش دانشگاه علوم پزشكي بابل در سال 1392؛ گزارش كوتاه. مجله علمي پژوهشي دانشگاه علوم پزشکي بابل.

– حقيقي، محمدعلي/ احمدي، ايمان/ رامين مهر، حميد(1388)، بررسي تاثير عدالت سازماني بر عملكرد كاركنان، مديريت فرهنگ سازماني.

– رسولي، رضا (1390)، مديريت منابع انساني، تهران: انتشارات دانشگاه پيام نور.

نظر دهید

امتیاز دهید