علمی پژوهشی

اشتباه بزرگ که جامعه شناس حرفه ای نباید مرتکب آن شود!

مشکلات و مسائل باعث می شود که افراد، گروه ها و سازمان ها به سراغ جامعه شناس آیند.
مشکلات و مسائلی که حل آنها نیازمند نگاهی فراتر از شرایط و موقعیت پیش آمده است.
اما، واقعیت آن است که هیچ کس به اندازه افراد درگیر در مشکل به اوضاع آشنا نیست.
آنها می دانند از کی و چطور مشکلات شروع شدند؟
چه کسانی درگیر مشکل هستند؟
چرا مشکل پیش آمده و بالا گرفته است؟
از چه کسانی می توان کمک گرفت؟
چه منابع و فرصت هایی در اختیار است؟
و ...
این وضعیت را می توان به مراجعه بیمار به پزشک تشبیه کرد.
بیمار نمی داند چگونه معالج و درمان شود! ولی هیچ کس بهتر از او نمی داند که از چه وقت دردها شروع شدند، چند روز است که تب دارد و غیره.
بنابراین، اشتباه بزرگ است که جامعه شناس بخواهد افراد، گروه ها و سازمان های درگیر در مشکل را از چند و چون مسئله آگاه کند.
اشتباه بزرگ است که جامعه شناس بخواهد به میدان آید و کسانی را که از مشکل رنج می برند از عواقب و پیامدهای آن مطلع کند.
اشتباه بزرگ است که جامعه شناس بخواهد در حل مسئله جدیت کند و افراد آسیب دیده از مشکل را نوید نجات دهد.1 . . .

محتوای ویژه

این مقاله محدود برای اعضای ویژه می باشد

با تهیه اشتراک به این مطلب دسترسی خواهید داشت

تهیه یا تمدید اشتراک

ورود برای اعضا

دکتر منیژه نویدنیا

دکتری جامعه شناسی. نظریه پرداز و محقق. نویسنده اولین کتاب امنیت اجتماعی در ایران، معرف جامعه شناسی تحلیلی با نگارش شش جلد کتاب، استاد دانشگاه و موسس سایت جامعه شناسان جوان

نوشته های مشابه

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا